Facts                                                                    
                                                    

Naam: Fiona De Hondt

Plaats: Lier – Antwerpen – België

Opleidingen:

• Licentiaat Wijsbegeerte
• Master na Master Internationale politieke betrekkingen en diplomatie
• Master in het Cultuurmanagement
• Deeltijds KunstOnderwijs Modeontwerp

bloemen . katten . art . havermoutpap . kleur . vrouwelijk . esthetica . dolgelukkig getrouwd met Wim . schoenen . piekeraar . literatuur . Antwerpen . exotisch . vechter . filosoof . fashion . zon . onderzoek . fruit . warhoofd . kunst . muziek . klein . freedom fighter.

My story

Mijn verhaal begint 2 jaar geleden. Nee, wacht even. Eigenlijk 28 jaar geleden. Maar 2 jaar geleden begon een nieuw deel in mijn levensboek. Daar waar de voorgaande jaren eerder een inleiding vormen op het leven dat ik nu dag per dag uitbouw, ontbreekt het in die inleiding aan een basis. Deze basis leg ik nu. Dat is waar deze blog over gaat.

Een jonge vrouw maakt een radicale keuze in haar leven en herbegint praktisch van nul. Zichzelf ontdekkend. Haar eigen waarheid achterhalend. Op zoek naar schoonheid en vrijheid om in alle rust zware wonden uit het verleden te laten helen. De sluier van dwaling opheffen om zichzelf, eindelijk, in het gelaat te kunnen kijken. Weerspiegeld in nieuwe keuzes, oude en nieuwe vriendschappen en in de liefde van haar leven.
Daar waar de meeste verhalen bestaan uit een begin, middenstuk en einde breek het mijne abrupt het middenstuk af. Ik kwam tot de akelige ontdekking dat ik niet de auteur was van mijn boek. Nu probeer ik een nieuw begin te vormen.

Ik ben ervan overtuigd dat dit verhaal weergaloos wordt. Oprecht, authentiek, kwetsbaar maar ook meeslepend en misschien wel herkenbaar. Ik weet zeker dat meer mensen door een soortgelijk proces gaan. Toen mijn proces aanving heb ik vruchteloos gezocht naar andere mensen die zulk proces doorlopen, die me kunnen verzekeren dat het uiteindelijk allemaal in orde komt. Deels daarom toon ik deze kant van me. Daarnaast kan ik nog steeds niet geloven dat dit alles werkelijk gebeurt en kan ik een kneepje in mijn arm best gebruiken.
Ik kom uit één van die ontelbare situaties waarbij de gevel van het huis er mooi en netjes uitziet, maar eenmaal binnen pure horror heerst. Hoewel ik overtuigd ben dat mijn ouders me graag zagen, wil ik hierbij ook zeggen dat liefde in alle soorten en maten voorkomt en niet iedereen dezelfde opvatting van liefde heeft. Soms wijkt ze zelfs akelig veel af van wat er doorgaans onder verstaan wordt. In naam van de liefde zijn de ergste misdaden gepleegd.
Tot voor kort was ik blind door deze voorgeschiedenis. In die mate dat ik een heel sterk afwijkend realiteitsbesef had, en soms nog steeds heb. Het is zeker niet de bedoeling mijn ouders in een kwaad daglicht te stellen. Integendeel, ik besef en erken dat ik ze beide onvoorwaardelijk lief heb. Wel wil ik duidelijk maken waar ik vandaan kom en waarom ik er nu voor kies een nieuw bestaan op te bouwen. Met een verleden kan je niet breken, maar je kan het wel transformeren.

Toch is er één gezel die ik zelf niet kan transformeren. Iets dat een schaduw blijft werpen maar wel leer plaatsen en aanvaarden. Ik ben geboren met een heel zware congenitale scoliose, een rugafwijking waarbij de wervelkolom zijdelings verkromd is, waardoor zich bochten vormen in de rug. Ik ben hier tweemaal aan geopereerd geweest. Toch zullen de gevolgen van deze aandoening zich steeds harder laten gelden.
Daarbij heb ik ook fibromyalgie en spasmofilie. Kortom, ik ervaar altijd zware chronische pijnen die het leven zwaar beperken en beïnvloeden. Tien jaar al heb ik deze steeds erger wordende pijn.

Toch lukt het me beetje bij beetje om binnen deze grenzen een bepaalde mate van vrijheid te ervaren. Een vrijheid die zich manifesteert wanneer je de realiteit van deze situatie aanvaardt en continu overlegt met je lichaam. Op je 26e opnieuw beginnen is afschuwelijk moeilijk. Ik leer sindsdien kijken, voelen, (h)erkennen, begrijpen, genieten en zoveel meer. Het is alsof je op een ochtend wakker wordt en voor de eerste keer kan zien. Na die eerste shock wil je je bewegen maar je ligt vastgebonden. Er is in geen enkel spiertje beweging te krijgen, je kan geen kant uit. Dit is de werkelijkheid dat je tot dan niet kon zien. Het zien doet op dat moment onnoemelijk veel pijn. Je zou misschien liever niet zien. Maar de ogen opnieuw sluiten is onmogelijk. Dus je begint aarzelend en door volharding kan je langzaam je dikke teen een beetje bewegen. Wat een euforie! Je merkt dat je inspanningen resultaat hebben dus zet je door.
Dat is waar je me nu aantreft. Nog niet helemaal los, de wereld nog maar voor een klein stukje ontdekt maar met zoveel honger naar meer. Soms denk ik dat ik loskom maar blijkt onder het ene slot nog een veel steviger slot te zitten. Toch zet ik door. Ik doe dit zelf en voor mezelf. Op zoek naar schoonheid en waarheid. Mijn twee levenselixirs.

Vergis je niet. Hoewel dit alles misschien niet al te positief klinkt is dit een verhaal van kracht en hoop. Jullie zijn mijn getuigen. Dit gebeurt echt.