Achter de schermen van... het Antwerpse Modemuseum

De overgang van het oude op het nieuwe jaar brengt altijd een hoop feestjes en recepties met zich mee. Het ene is al leuker dan het andere en mijn enthousiasme durft al eens te fluctueren. De receptie van maandag 9 januari riep echter een ongeziene geestdrift bij me op. Ik was uitgenodigd voor de nieuwjaarsreceptie van het Antwerpse ModeMuseum (MoMu). Toekomstige recepties zullen er een serieuze kluif aan hebben dit event te overtreffen.

Om eerlijk te zijn is hier sprake van een ongelijke strijd. Ik ben al jaren grote fan van dit museum. Niet alleen omdat het mode als kunst centraal stelt, maar ook omwille van de grote samenwerking met de Antwerpse Modeacademie, de professionaliteit, het grote archief, de prachtige omkadering maar vooral de ongeziene exposities die altijd met veel oog voor detail, historiek en achtergrondinformatie zijn opgesteld.

De nieuwjaarsreceptie was een zeer exclusief gebeuren. Bij aankomst werden we gevraagd nog eventjes geduld te hebben. We zouden zo meteen worden opgehaald. Dit gaf ons meteen de gelegenheid de mini-tentoonstelling in de galerij te bekijken:DREAMSUITS. Ontwerpen van Nudie Cohn, de Rodeo Tailor, uit de collectie van Bobbejaan Schoepen.

Een kwartiertje later werd het voltallige gezelschap, bestaande uit negen personen, opgehaald voor een rondleiding achter de schermen waarbij we al een klein voorsmaakje kregen van de volgende tentoonstelling; Een leven in mode. Vrouwenkleding 1750-1950. Uit de collectie Jacoba de Jonge.

Het MoMu beschikt over een prachtige historische collectie die echter weinig bekendheid geniet. Door een recente particuliere schenking van 2500(!) stuks neemt men nu de gelegenheid te baat om hier een tentoonstelling aan te wijden. Deze expositie bestaat uit kledij van de hoge middenklasse en wordt opgehangen aan het thema modieus versus minder modieus.

We namen de lift en doken de schatkamer van het MoMu in. Onze gids toont ons enkele opmerkelijke stukken waaronder een robe à la Française uit 1770.

Een matinee droeg men tijdens de ochtend en vroege voormiddag alvorens het nauwe korset vast te rijgen.

Vervolgens kwamen we bij vrijetijdskledij zoals een jurk voor het pootjebaden of voor het tennisspel.

Deze jurken zijn meestal uitgevoerd in katoen. De meer luxueuze versies bestaan uit tule.

We zagen ook een prachtige amazonejurk die was opgesteld volgens de gewoontes van die periode waarbij de vrouw schuin op het paard plaatsnam.

De typische queue's kunnen natuurlijk niet ontbreken.

Dit korte bonten jasje bevat een grote elegantie. Het bont komt van een fuut.

Opmerkelijk is dat de kledij niet enkel sporen van sleet vertoont maar ook niet gespaard is gebleven van vlekken en dergelijke. Dit wordt door het MoMu als een meerwaarde gezien aangezien deze deel uitmaken van de geschiedenis van het kostuum.

In 1940 had men het door de oorlog niet erg breed waardoor men regelmatig bestaande kledingstukken deconstrueerde en vermaakte tot een nieuwe jurk. Zo werd deze cape vervaardigt uit een grote sjaal die vermaakt werd en waarbij nieuwe franjes bevestigd worden.

Een andere term die maandagavond vaak viel is double usage waarbij men, de term zegt het zelf, meerdere kanten uit kon met één kledingstuk. Zo zijn bijvoorbeeld de armen verwijderbaar of kan men meerdere kragen op een jurk vasthechten. 

Dit silhouet werd als huiskledij gedragen tijdens de 17de eeuw.

Deze kobaltblauwe jurk toont aan dat men zich vroeger ook tijdens de zwangerschap mooi wou uitdossen.

Niet gebruikte kledingstukken uit de huidige tentoonstelling over Walter van Beirendonck. Dream the world awake.

Deze jurk is wat mij betreft het juweeltje uit de hele toer: een oogstrelende jurk van Dior uit 1954! Ik ben er helemaal wild van! Wat straalt deze jurk een tijdloze elegantie uit!

Na de rondleiding werd ons een drankje en een hapje aangeboden in het gezelschap van onder meer Kaat Debo, de directie van het museum en Annemie Turtelboom, voorzitster van de Raad van Bestuur. Ik vond het bijzonder fijn mevrouw Turtelboom te ontmoeten. Deze vrouw kan op mijn bewondering rekenen omwille van politieke redenen maar ook door haar mens-zijn. De ontmoeting overtrof mijn verwachtingen. Ze was hartelijk, had een stevige maar aangename handdruk en last but not least, vormt zij de gedroomde ambassadrice van de Belgische mode. Mevrouw Turtelboom draagt altijd Belgische ontwerpers en steekt haar appreciatie voor hen niet onder stoelen of banken. Eigenlijk gebeurt dit veel te weinig. Mode is één van onze sterke culturele exportproducten en het verbaast me dat niet meer politici dit Belgische talent onderstrepen. Annemie Turtelboom is kortom een prachtvrouw.

Met dank aan het Antwerpse Modemuseum heb ik het nieuwe modejaar op een fantastische manier ingezet. Ik kijk alvast uit naar de opening van de volgende tentoonstelling EEN LEVEN IN MODE. Vrouwenkleding 1750-1950. Uit de collectie Jacoba de Jonge. Deze expositie loopt vanaf woensdag 21 maart tot en met 12 augustus 2012.

Sharing is caring!