Kan men stellen dat 'de mens' zich kenmerkt door free will?

Het al dan niet gedetermineerd zijn van de mens is een vraagstelling met verdragende consequenties op ethisch, sociaal, cultureel en rechtsgeldig domein. Met de vraag van de free will staan vrijheid, zelfstandigheid en autonomie op het spel. Wanneer men stelt dat de mens gedetermineerd is, impliceert dit tevens dat hij niet de volle verantwoordelijkheid draagt voor zijn daden en beslissingen. Dit is een idee dat bij vele mensen onnatuurlijk zal overkomen en vele tegenwerpingen zal oproepen. Onze maatschappij is gebaseerd op de veronderstelling dat men zelfstandig en vrij in het leven staat. Een voorbeeld hiervan is de rechtspraak: hoe kan iemand gestraft worden als op voorhand al besloten lag dat hij een misdaad zou begaan. De veronderstelling van de vrije wil vormt de basis van ons dagelijks leven. Het leidt tot een groter bewustzijn van onze daden, een groter plichtsgevoel en een groter ethische draagwijdte van onze acties. Het brandpunt van deze discussie bestaat erin of men de complexiteit van de mens eenvoudigweg kan karakteriseren als al dan niet gedetermineerd.

Het is zeer plausibel dat emoties, doelstellingen, verlangens en psychologische toestand, alsook culturele en sociale context een belangrijke rol spelen in het dagelijks leven. Zij vormen het kader waarin men een keuze neemt, maar ook niet meer dan dat. Men wordt door deze factoren wel beïnvloed, maar niet bepaald of gedetermineerd. De beslissing die men neemt blijft vrij, hoewel deze wel beïnvloed of gekleurd wordt door zekere motieven. Deze invloed is niet in tegenspraak met de stelling dat de mens vrij is in denken en handelen.

Eén van de centrale vraagstellingen in deze problematiek is de overweging of het maken van een keuze altijd bewust moet gebeuren. Door sommigen wordt geponeerd dat een vrije keuze altijd bewust gemaakt wordt. Dit zou betekenen dat veel van onze handelingen gedetermineerd zijn, aangezien je niet bij alles wat je doet bewust reflecteert of je het zou doen, en waarom. Een keuze kan echter ook onbewust gemaakt, waardoor men wel de idee van vrije wil staande kan houden. Toch zal ook deze idee problematisch blijken.

De vraagstelling inzake free will is tevens een zingevingsvraag. Het is namelijk noodzakelijk in free will te geloven om het gevoel te hebben een zinvol leven te leiden. Wanneer men de idee van een vrije wil, en daarmee van autonomie en zelfstandigheid opgeeft, kan men de vraag stellen waar het leven vanuit menselijk oogpunt nog toe dient. Algemeen kan aangenomen worden dat mensen zelf een verschil willen maken; ze willen de beslissende hand hebben in hun eigen levensweg. Dus ook al zou free will uiteindelijk een illusie blijken te zijn, dan is het een noodzakelijke illusie. Hierbij kan echter worden opgemerkt dat veel mensen nochtans bijzonder tevreden zijn met de idee van een gedetermineerd leven, aangezien dit hen vrijstelt van verantwoordelijkheid en de zwaarte van het kiezen. In deze argumentatie zullen we niet van deze, vaak voorkomende uitzondering, uitgaan, maar van de vrije mens. Vrijheid is één van de voornaamste kenmerken van het menselijk wezen.
Hierbij mag niet over het hoofd gezien worden dat de mens een bijzonder complex wezen is. Wat kan men bijvoorbeeld stellen over het instinct, het dierlijke deel van de mens? Wanneer er een leeuw voor iemand verschijnt, zal deze persoon dan vluchten of bijvoorbeeld ter plekke bevriezen? Bij uitstek leent angst zich tot een bespreking van het instinctmatige deel van de mens. De reactie op het verschijnen van de leeuw is in ieder geval niet weloverdacht. Er bestaat een waaier aan mogelijkheden zoals vluchten, zich verstoppen, verstarren, de leeuw aanvallen,..., maar op dat cruciale moment bestaat er voor het subject in kwestie geen enkele meer. Er bestaat geen keuze meer, aangezien de ratio op die moment is uitgeschakeld, en het instinct het overneemt. Dezelfde redenering geldt bij fobieën, of irrationele angsten, en leidt ons tot de conclusie dat om van een keuze te spreken, er sprake moet zijn van bewustzijn, rationaliteit en kennis van de mogelijkheden. Maar wat dan met voorgaande argumentatie dat een keuze ook onbewust gemaakt kan worden? Hoe deze paradoxale stellingen met mekaar verzoenen? Zit het onderscheid tussen free will en determinisme in het al dan niet uitgeschakeld zijn van het bewustzijn? Door welke factoren kan dit buitenspel gezet worden? Is dit individueel, of bij iedereen hetzelfde? In intense angstsituaties neemt het onderbewustzijn de bovenhand, datgene wat sommige psychoanalytici 'de ware ik' zouden noemen. Is er sprake van free will in dit onderbewuste deel van de mens? Dit onderbewustzijn wordt gevormd door onder andere vorige ervaringen. Kan men stellen dat deze ervaringen het onderbewustzijn, en de acties die ondernomen worden wanneer het onderbewustzijn domineert, determineren?

Dit brengt ons tot het epicentrum van de problematiek inzake free will, namelijk op welk niveau van de menselijke complexiteit kan men spreken van determinisme, en op welk van vrije wil?
Het is onmogelijk 'de mens' in zijn geheel te karakteriseren als enkel en alleen gedetermineerd of vrij. Zulke opvatting is te simplistisch, en daarom onwaar.

Sharing is caring!

Zwarte Piet, pierewierewiet

Ieder jaar, wanneer de Sint en zijn pieten hun opwachting maken, vertelt mijn man hoeveel indruk de confrontatie tussen de Sint en zijn Pieten enerzijds en de Spice Girls anderzijds op hem hebben nagelaten. De Spice Girls hadden de eer, of misschien is het omgedraaid, op dezelfde dag als de Sint en zijn zwarte gevolg het publiek van het ondertussen ter ziele gegane Vlaamse muziekprogramma Tien om te Zien te mogen verrassen. Mel B, oftewel Scary Spice, niet bekend met deze traditie, zag de zwartgeschilderde 'helpers' van de goedheiligman en  vroeg zich verwonderd af: "Why is his face painted black?" Zij werd echter snel tot stilte aangemaand door haar mede kruidige meisjes.

Hoe kan je nu iets hebben tegen Sinterklaas, vraag je je natuurlijk af. Het is niet zozeer de kindervriend met de baard die mensen tegen de borst stoot. Het is zijn zwarte kompaan waaraan iets scheelt. Op zoek naar de verklaring voor deze zwarte helper lezen we op Wikipedia hoe er verschillende verhalen de ronde doen.

Men vermoed dat Zwarte Piet aan het begin van de 19e eeuw voor het eerst verschijnt in de folklore van Nederland en België. Daarvoor handelde Sinterklaas op zichzelf of werd hij begeleid door de duivel. In die tijd was het voor de toenmalige Europeaan een kleine stap van de duivel naar de Moren. Oorspronkelijk liet de Sint zich helpen door één Piet.
Door het verhaal dat Zwarte Piet afkomstig zou zijn uit het voormalige Morenland, namelijk spanje, wordt onze zwarte man steevast gezien als een Spanjaard. Let op, niet als Afrikaan.

In de folklore komt het erop aan de Sint en zijn Piet niet over dezelfde kam te scheren. Iets wat vandaag de dag wel gebeurt en deze problematiek enkel complexer maakt. Zwarte Piet heeft namelijk, in tegenstelling tot zijn baas, een zwart kantje. Wanneer kinderen niet flink zijn geweest doorheen het jaar, krijgen zij geen lekkers maar worden door de Piet in zijn grote jutten zak gestoken en meegenomen.

Doorheen de jaren kon Zwarte Piet dit imago van zich afschudden en werd hij minder bekeken als de 'boeman' maar als de gekke en vrolijke helper van Sinterklaas.  Het bleef niet bij één Piet. De Sint zijn gevolg breidde zich zienderogen uit en iedere Piet werd met één specifieke taak bedeeld.

Net zoals folklore een levend en evolueren goed is is de maatschappelijke context waarin dit ingebed is ook een dynamisch gegeven. Soms moet een traditie mee evolueren om tegemoet te komen aan nieuwe tendensen in de samenleving ten einde onder meer ongepaste en pijnlijke situaties te vermijden. De context waarin de Sint- en Piettraditie zich ontwikkelde is niet meet dezelfde als die van vandaag. Integratievraagstukken dringen zich vandaag de dag op en de vraag is pertinent hoe met deze uitdagingen om te gaan. De homogene 'blanke samenleving' is niet meer. Mel B's reactie op Zwarte Piet is hiervan een teken aan de wand.

Arno Slaets gaat in zijn artikel 'Voor mij geen Zwarte Piet op 6 december' dieper in op deze problematiek en rekening houdend met de huidige migratiebewegingen.

De 'knecht' van Sinterklaas is nogal controversieel in het buitenland. In Canada bijvoorbeeld moeten Belgische inwijkelingen dit jaar het Sinterklaasfeest vieren zonder Zwarte Piet. In Schiphol, de luchthaven van Amsterdam, mag de helper van de Sint niet meer binnen. Amerikanen hebben de oude traditie ingewisseld met Santa Claus, de dikke man die het werk gedaan krijgt zonder zwarte vriend. In de VS is black face immers al lang niet meer sociaal aanvaard. In de twintigste eeuw was het een fenomeen waarbij bekende acteurs, zoals Al Jolson, Afro-Amerikanen naspeelden door hun gezicht zwart te schminken.

Hoe komt het dat wij zo halsstarig blijven vasthouden aan deze traditie? Europa wordt vaak beschouwd als een baken van progressie.Toch zien we er geen graten in om ons als een zwarte te schilderen en zo een hele bevolkingsgroep belachelijk te maken.

Maar meneer, waarom moeten we toch altijd alles veranderen? Onze Vlaamse traditie en cultuur moet altijd plaats maken voor vreemde invloeden!

Wel, sommige tradities mogen ze gewoon simpelweg afschaffen. Het woord picknick, waarbij wij denken aan een leuke namiddag, komt van de traditie 'Pick a nanny'. In het Zuiden van de Verenigde Staten was het de gewoonte om bij het wekelijkse ophangen van onze zwarte medemens koekjes en een drankje mee te nemen. Een film zonder popcorn is toch ook maar niets?

Maar het kan toch geen kwaad dat Piet zwart is? Ze zeggen toch altijd dat 'ze' te weinig in beeld komen? En dan komt hij nog in beeld als een lolbroek. Dat is toch beter dan hoe de zwarte medemens in de media afgeschilderd wordt?

Wel, Zwarte Piet is niet altijd een lolbroek geweest. Vóór de negentiende eeuw was Sinterklaas in sommige delen van Europa vergezeld door een duivel. In de ogen van de toenmalige Westerling vertoonde hij weinig verschil met een Moor uit Noord-Afrika. Na de negentiende eeuw werd Zwarte Piet minder erg afgeschilderd, maar de meeste kinderen waren nog altijd bang van hem. Stoute kindjes kregen van de roe (lees zweep) waarna ze in de juten zak van Piet werden gestoken. En toen was die zak nog niet gevuld met snoepjes.

Deze rol is door televisieseries zoals Dag Sinterklaasje afgezwakt naar de helper van Sinterklaas, de zatte nonkel van de familie. Maar zelfs deze rol is niet zo onschuldig als hij lijkt. Sinterklaas is de goede vader - de paternalistische rol die ook de imperialisten hadden tijdens de kolonisatie - die voor Zwarte Piet zorgt.
Dit staat tegenover de knechtenrol die het zwartje hulpje speelt. Die sluit aan bij het typetje no massa, yes massa op de plantages in de zestiende eeuw.

En ja, gekleurde mensen komen niet genoeg in beeld. Zwarte Piet is voor vele kinderen uit een typisch Vlaemsch dorpje de enige zwarte die ze te zien krijgen. Als die dan in zo'n rol wordt geduwd, dan kan je als volwassene toch tot het logische besluit komen dat zoiets niet de beste indruk nalaat op een kind.

Maar Zwarte Piet is helemaal geen neger, meneer! Hij is zwart omdat hij uit de schoorsteen komt!

Wel, voor zover ik weet zijn schoorstenen nog altijd niet uitgerust met een kapper die een permanent zet, een plastische chirurg die je een dikke lip geeft of een kleerkast met knechtenoutfits uit de zestiende eeuw.

Zelfs als je de invloed op kinderen in twijfel trekt, heb je nog steeds het feit dat Afro-Europeanen worden afgebeeld als knecht van de blanke, in een belachelijk clownspakje gehesen, ter vermaak van de kindjes. De Sint schenkt vanop zijn troon de knecht een goedkeurend glimlachje wanneer hij de pakjes mag uitdelen.

Wel, allerliefste Sint. Dit jaar wil ik maar één iets van jou. Laat die geschminkte man met pruik en kostuum thuis en deel gewoon zelf je pakjes uit.

Of  ik vind dat Arno Slaets gelijk heeft of niet laat ik in het midden. Wat ik wel hoor is een stem, en niet de enige die zich vandaag de dag laat opmerken, die vraagt om de discussie aan te kaarten en het stigma waarmee Zwarte Piet personen met een donkere huidskleur opzadelt wel opportuun is vandaag de dag wanneer een multiculturele samenleving niet meer weg te denken is. Allerlei etniciteiten leven samen in al dan niet vreedzame verhoudingen. Wordt het niet langzaam tijd om ons te buigen over welke beeldvorming we uitdragen wanneer we vasthouden aan deze traditie die bepaalde opvattingen over gekleurde mensen nog steeds uitdraagt en bestendigt. Dit is geen pleidooi om te breken met de Sinterklaastraditie. Integendeel. Ik ben er wel van overtuigd dat nieuwe maatschappelijke uitdagingen nopen tot nieuwe antwoorden. Antwoorden die tegemoet komen aan de noden en verlangens van zowel blanke als anderskleurige kinderen én hun ouders.

Dit opent meteen de deur naar een nieuw debat. Is het wel mogelijk nieuwe tradities te lanceren of  is dit erfgoed iets dat organisch en spontaan moet evolueren, gedragen vanuit bepaalde behoeftes en opvattingen van de hedendaagse maatschappij? Is het wenselijk én mogelijk om nieuwe antwoorden uit te dragen wanneer de vragen nog niet luid genoeg klinken vanuit een evenredig verdeeld publiek?

Afbeeldingen met dank aan Wikipedia , Supo en Kif Kif.

Sharing is caring!

Verhaaltje

Wil je me een verhaaltje vertellen?
Waarom vertellen we samen geen verhaaltje? De ene persoon zegt iets en de ander vult aan.
Oké. Ik begin.
Doe maar.

Jantje ging naar het bos.
Hij was op zoek naar appelen.
Mieke ging mee naar het bos.
Ze wilden samen appelmoes maken.
Maar in het bos zat een grote wolf.
Die was er met alle appelen vandoor.
Dat kon Jantje niet verdragen.
Mieke was bang.
Jantje nam zijn geweer.
En schoot de wolf dood.
The end!                                                                                                                      
Ik ben in gesprek met Sahid. Een 27-jarige, fysiek- en mentaal gehandicapte jongeman en naar eigen zeggen dé man van mijn leven. We rijden naast mekaar op een fietsapparaat in Revalidatiecentrum De Trede, verbonden aan het Sint-Maartenziekenhuis in Duffel.

De ruimte zit vol mensen van allerlei pluimage. Jong en oud, man en vrouw, zwak en zwakste. Ziekte discrimineert niet.
Hoe ver deze mensen in het dagelijks leven van elkaar staan, hier zijn we gelijk en helpen mekaar waar mogelijk. Verbonden door een gemeenschappelijke vriend. We praten over magnesiumbaxters, ziekteuitkeringen. Over de Dood. Hoe die zichzelf veel te vroeg aan ons allen is komen voorstellen.
Een klop op de deur en voor je het weet schud je Zijn ijskoude hand. Een groet, en voor je het weet is hij weer verdwenen. Maar echt loslaten doet Hij niet. Hoezeer je ook probeert die handdruk van je af te schudden, te negeren en de draad weer tracht op te pakken.

Sommigen worden (wat) beter, anderen worden gehandicapt. Een enkeling sterft.
Niemand wordt ooit terug dezelfde. Geconfronteerd met het chronisch beperkte kader waarin we leven, andermaal tegen grenzen gebotst, proberen we allen op onze eigen manier onze wereld te herschikken en uiteindelijk ook grenzen en de Eeuwige Metgezel te integreren in het bestaan. Soms ondernemen we in een wanhopige poging de Dood van ons af te schudden, op andere momenten verlangend naar dat moment van rust. Het vechten dat wordt stopgezet. Het is goed. Je hebt gedaan wat je kon.
De tijd kruipt langzaam maar zeker voorbij.

Foto van Diane Arbus via Photographique erotique.

Sharing is caring!

Slapping the photo of a cat on a t-shirt

Deze guest post is geschreven door Wim Mostrey, ontwikkelaar van open source software.

Grote ketens durven zich al eens te laten inspireren door de ontwerpen van beginnende kunstenaars. Soms steken ze de dunne grens van inspiratie over, en gaan ze over tot een schaamteloos kopiëren van het design. In mei 2011 kwam een geval aan het licht van Urban Outfitters die het design van een zelfstandige ontwerper Stevie Koerner had overgenomen.

Het originele design door Stevie Koerner

Het gekopiëerde design door Urban Outfitters

De reactie van Stevie is dan ook begrijpelijk:

"My heart sank a little bit. The World/United States of Love line that I created is one of the reasons that I was able to quit my full-time job. They even stole the item name as well as some of my copy."

Andere jonge ontwerpers en verontwaardigde kopers reageerden terecht van "not ok", "stop stealing", "no moral standards" tot "time to boycott". Na een campagne via de verschillende sociale media heeft Urban Outfitters uiteindelijk deze collectie uit de winkel gehaald.

Het mes snijdt jammer genoeg aan twee kanten. Talloze jonge ontwerpers gebruiken zelf bronnen zoals foto's, illustraties en tekstfragmenten waar ze het recht niet toe hebben. Dit gebeurt wereldwijd, van de Bondi Markets in Australië tot de kunstSUPERette in Gent. De meest voorkomende vorm zijn hangertjes, oorbellen, kleine zakhorloges of andere accessoires met stukken lyrics uit bekende liedjes, afbeeldingen van Disney figuren of stills uit bekende films. Op de kunstSUPERette had een "ontwerper" een hangertje gemaakt met daarin dit monster uit Pan's Labyrinth. Werkelijk, letterlijk van die foto.

Iedereen kan een workshop "Sieraden maken" volgen en in een hangertje bekende foto's plaatsen. Het vraagt echter een bepaalde maat van schaamteloosheid om met die hangertjes op een kunst superette te staan en er 10 of 15 euro voor te durven vragen. Waar betaal ik dat bedrag voor? Alvast niet voor het idee of het onderwerp, want dat is gestolen goed. Voor de tijd of het fotopapier die de "ontwerper" besteed heeft om het kleinood in elkaar te knutselen? Mijn bedenkingen gaan in de richting van "no moral standards" en "stop stealing." Er bevinden zich voldoende populaire en bekende onderwerpen in het publiek domein, zoals het originele The Wonderful Wizard of Oz, Alice's Adventures in Wonderland of sterren als Marilyn Monroe waaruit zonder meer materiaal uit geput kan worden. Bijster origineel is het niet, maar het is wel legaal en met respect voor de desbetreffende rechthebbenden.

Om het met de woorden van Joe Zee te zeggen:

"Slapping the photo of a cat on a t-shirt is not designing."

Sharing is caring!

Mijn persoonlijk taboe

Toen ik deze ochtend uit bed kwam stond ik plotseling oog in oog met een extreem wanstaltig, lelijk, misvormd, afstotelijk dik monster dat ik al wel vaker in huis heb zien rondwaren. Ik slofte naar de badkamer om mijn tanden te poetsen. Voor me in de spiegel zag ik hoe het monster felgroene fresh and minty tandpasta op een witte tandenborstel spoot en haar tanden begon te poetsen.

Meer dan vaak komt het voor dat in de spiegel het beeld van een jonge, leuke vrouw ontbreekt. Ik zie een soort vervormd monster met extreem overgewicht en ben er dan ook van overtuigd dat dit de realiteit is. Hoe vaak men mij ook vertelt dat dit beeld sterk afwijkt van de werkelijkheid, toch blijft die overtuiging sterk in mij verankerd. Zo zeker als het voor anderen geldt dat morgenvroeg de zon weer opgaat, zo duidelijk is het voor mij dat het spiegelbeeld dat ik voor me zie reëel is. Wat ik wel zeker weet is dat mijn beeld niet overeen komt met wat anderen zien. Maar daarmee ben ik nog niet overtuigd dat mijn perceptie verkeerd is. Een geest kan vreemde kronkels maken.

Ik weet dat meer mensen, zowel vrouwen als mannen, hieraan lijden. Natuurlijk  verschilt de gradatie hiervan sterk van persoon tot persoon. Maar dat het monster tiert is zeker. Wanneer dit vertekend lichaamsbeeld zeer hardnekkig is waardoor een persoon er zwaar onder lijdt wordt het BDD of Body Dysmorphic Disorder genoemd. Een ziekte die zo'n 1% van de bevolking treft. De diagnose wordt meestal door een psychiater gesteld.

Over BDD heerst een enorm taboe. Zelden komen mensen ervoor uit. Voornamelijk uit angst voor het onbegrip en de vooroordelen van anderen. Neen, het gaat niet om hengelen naar complimentjes of om een onzeker dagje. Het gaat om een ernstige stoornis. Net daarom kom ik hier wel voor uit. Misschien herkennen anderen zich in dit verhaal. Ik ga vandaag niet mijn volledige ervaring hiermee vertellen. Er voor uit komen vraagt op zich al enorme kracht. Ik voel me dan ook nerveus terwijl ik dit neerschrijf. Ik kom in de toekomst nog wel vaker op dit afzichtelijke monster terug. Ik sta er immers haast dagelijks mee op en ga er weer mee slapen. Nu ik eenmaal besloten heb dit taboe te doorbreken en met deze gedachten naar buiten te komen kan ik er maar beter mee doorzetten. Ik begrijp dat dit op onbegrip kan rekenen bij sommigen. En dat neem ik niemand kwalijk. Je kan het slechts begrijpen wanneer je door gelijkaardige waanbeelden geteisterd wordt of het van heel dichtbij hebt ervaren.

Op een goede en informatieve website over BDD worden volgende criteria gesteld alvorens men effectief kan spreken over de ziekte:
A.  Preoccupatie met een vermeende onvolkomenheid van het uiterlijk. Indien er een geringe lichamelijke
     afwijking aanwezig is, dan is de ongerustheid van betrokkene duidelijk overdreven.
B.  De preoccupatie veroorzaakt in significante mate lijden of beperkingen in het sociaal of beroepsmatig
     functioneren of het functioneren op andere belangrijke terreinen.
C.  De preoccupatie is niet eerder toe te schrijven aan een andere psychische stoornis (bijvoorbeeld
     ontevredenheid over de lichaamsvorm en omvang bij anorexia nervosa).

Dit probleem gaat niet weg wanneer iemand anders je wijst op alles wat er mooi aan je is. Op zo'n moment voel ik me bijna vernederd en uitgelachen. Hoe graag ik ook wil en probeer, dit is niet zomaar een state of mind dat je met een beetje goede wil kan veranderen. Iedere dag probeer ik het gevecht hiermee aan te gaan en me te verzetten tegen het monster dat tegen het glas van de spiegel drukt en er ieder moment kan uitkomen om me op te slokken in onvrijheid.
Eigenlijk is deze stoornis één van de redenen waarom ik van mode hou en deze blog schrijf. Op die manier kan ik het (denkbeeldige) lelijke compenseren door schoonheid. Als ik me omgeef met datgene waar ik zielsveel om geef, misschien ga ik dan wat meer om mezelf geven. Tegelijk is het een wapen dat ik ophef om tegen het monster te schreeuwen: "Je trekt me niet mee naar beneden! Ik verdien het wel om me mooi te voelen! Ik durf het gevecht met je aan te gaan!" Vervolgens sluit ik mijn ogen en tel tot tien. Misschien is het monster uit angst op de vlucht geslagen? Om vervolgens door mijn wimpers het grijnzende en spottende gelaat in het mijne te zien staren.
Toch wil en zal ik hier niet aan toegeven. Ik hoop en wens mezelf een dag toe waarop het vechten wat minder moeizaam gaat en ik me gesterkt voel in deze strijd. Deze veldslag heb ik misschien verloren, maar er volgen er nog velen. Ik ben een soldaat en vecht voor mezelf. Voor mijn schoonheid, mijn waardering en mijn leven.

Misschien herken je je hier wel in, en wil je erover praten? Dan kan je me altijd schrijven. Samen vormen we een ijzersterk leger en verslaan het monster. Misschien niet vandaag of morgen maar dat die dag komt staat vast.

Sharing is caring!